Lieze en mama Kristel Guns 
Hallo, mijn naam is Lieze. Ik ben 24 en heb een visuele en fysieke beperking. Precies een jaar geleden ben ik alleen gaan wonen met mijn hondje Lucca in een appartement in Turnhout. Regelmatig kwam ik in het weekend naar mijn ouders in Vosselaar om dan op zondagavond terug te gaan naar Turnhout. Weekenden zijn moeilijk voor mij omdat er dan geen hulp beschikbaar is. En thuis is er altijd wel gezelschap van mijn ouders en zussen. En als ze tijd en goesting hebben, kom ik ook al eens buiten.

Mijn wekelijkse planning is vrij druk in pre-coronatijden. Maandagvoormiddag heb ik familiehulp. Wij doen samen boodschappen, zodat zij dan voor enkele dagen een warme maaltijd kan klaarmaken. Dan gaan  we gewoonlijk met de hond wandelen. Daarna brengt zij me naar mijn wekelijkse breinamiddag bij dRaaD by RD. Dinsdagvoormiddag heb ik een uur kine, gebracht en gehaald door een vrijwillige chauffeur van de Voorzorg. In de namiddag komt mijn poetsvrouw van Familiehulp mijn appartementje helemaal proper maken. En ondertussen krijg ik mijn wekelijkse begeleiding voor administratie en zo van iemand van het Giels Bos. Op woensdag komt mijn persoonlijk assistent langs en gaan we eens wat drinken of eten ergens. Of we maakten een uitstap, in ieder geval: uit m’n kot. Dat kan vanalles zijn. Donderdagvoormiddag komt iemand van familiehulp langs. In de namiddag ga ik normaal om de twee weken vrijwilligerswerk doen bij Koffie & Boon in de Patersstraat. 's Avonds heb ik ook nog  een afspraak bij mijn kinesist. Voor mijn verplaatsing doe ik meestal beroep op een vrijwillige chauffeur van de Voorzorg. Medische afspraken of controles allerhande doe ik meestal met mijn mama. Gezien mijn beperkingen heb ik dus nogal wat hulp of begeleiding nodig en al zeker om ‘buiten’ te komen.

Sinds de coronatijd van begin maart is mijn wekelijkse en dagelijkse activiteit dan ook helemaal veranderd. Het begon ermee dat alle evenementen werden geannuleerd en de horeca moest sluiten. Dat was voor mij wel een domper. Ik hou er wel van om iets te gaan drinken of eten en uitjes te maken. En dat mocht en kon niet meer. Dan gingen de winkels ook dicht. Shoppen op het internet is niet altijd een alternatief. Omdat ik blind ben wil ik dingen kunnen voelen. Mijn vaste afspraken vielen weg, en de chauffeurs van de Voorzorg mochten niet meer rijden. Het Giels bos liet weten dat ze externe cliënten tijdelijk niet konden helpen, ze zouden al hun medewerkers inzetten voor interne bewoners. Op Familiehulp na was op een week tijd heel mijn agenda leeg.

In samenspraak met mijn ouders heb ik toen beslist om bij hen te gaan wonen tot alles terug genormaliseerd is. Alleen blijven was geen optie in mijn situatie en de beschikbare mensen van Familiehulp kunnen dan ook ingezet worden voor mensen die geen alternatief hebben.  

Mijn weken en dagen zien er nu het volgende uit. Uitslapen, lezen, administratie proberen doen en rekeningen betalen, breien, fietsen met de tandem, van het zonnetje genieten, thuis helpen waar kan, tv kijken/luistern. Ik ga sinds midden april ook terug naar mijn kine. De dagen duren lang omdat er weinig variatie inzit. Gelukkig is het meestal zonnig weer geweest zodat ik buiten kan zitten. Maar ik mis natuurlijk mijn gewoon dagdagelijkse contacten, de gesprekken met anderen. Met de hulpverleners die normaal bij mij over de vloer komen kan ik niet zomaar even bellen om eens wat te babbelen. Gelukkig ben ik thuis, bij mijn ouders en zussen, maar ik denk dat het voor velen echt wel eenzaam kan zijn om alleen te wonen.
 
Wat mezelf (mama Kristel) betreft: Ik ben een Vlaamse ambtenaar, dus ik ben gewoon blijven werken. Met het grote verschil dat ik nu moet thuiswerken. Praktisch gezien is dat allemaal geen probleem. Ik stel echter vast dat ik toch wel erg op m’n collega’s gesteld ben. Even een babbel of een vraag tussendoor lukt niet zo goed via mail of skype. Ik voel mij in ieder geval meer geremd omdat ik, in tegenstelling tot wanneer je tussen de collega’s zit, niet kan inschatten of het past om even te storen.
De combinatie ‘werken’ en  'thuis zijn’ heeft ook wel een aanpassing gevraagd. Ik heb ondertussen geleerd om duidelijk de tijd voor werk of thuis af te lijnen en mijn werkpc en mail effectief uit te zetten als ik niet aan het werk ben. Ik werd daar horendol van. Conclusie: ik ga niet meer thuiswerken als het niet verplicht is. De rit van en naar ’t werk is ook handig om de knop om te draaien.

Op sociaal vlak is het natuurlijk veel rustiger geworden. We zijn met z’n vijven in lockdown gegaan, dus werk genoeg in het huishouden. We hebben 1 van de dochters afgevaardigd als winkelhierder. Ze doet ook de boodschappen voor de beide grootouders. De vrijgekomen tijd wordt ingevuld met (meer) werken in de tuin en de voorjaarsklussen in huis zijn nu ook gedaan. Daarnaast zijn we ook regelmatig gaan fietsen of wandelen, en lezen natuurlijk. Gelukkig liggen er een hoop boeken die ik ooit eens ging lezen. En TV kijken: verstand op nul. De coronaberichtgeving laat ik ondertussen links liggen.

Liever feel good en happy endings.

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookies Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.