Dieter (verpleegkundige)

Als verpleegkundige sta ik dagelijks in de frontlinie om de strijd tegen ‘Corona’ te winnen.
Wat deze strijd met zich meebrengt binnen een ziekenhuis is ongezien. De voorbereiding, uitvoering, dagelijkse evolutie en veranderingen. Dit brengt voor al de medewerkers enorm veel werkdruk en stress met zich mee. Omdat de normale ziekenhuiswerking tot nihil is herleid en sommige medewerkers technisch werkloos zijn, worden zij overal ingeschakeld waar het nodig is. KNAP dat dit allemaal op zo een korte tijd gerealiseerd kan worden. 

Anderzijds is de onzekerheid en spanning bij iedereen te voelen.
De worsteling tussen een goede patiënt gerichte zorgverlening, de veiligheid van de patiënt, de eigen veiligheid en de dagelijks veranderende beleidsinstructies is nog nooit zo moeilijk geweest.

Er worden maatregelen genomen die helemaal indruisen tegen de ethiek van de zorgverleners, patiënten mogen geen bezoek meer ontvangen, niet essentieel contact wordt vermeden...

Patienten voelen de spanning en onwetendheid die er heerst. Je krijgt als zorgverlener veel vragen waar je zelf het antwoord niet op weet en zoals altijd probeer je toch het beste antwoord te geven. Ondanks dat ik als hulpverlener het gevoel heb dat ik tekortschiet en te weinig kan doen, ben ik in het algemeen wel aangenaam verrast over het begrip dat we krijgen van de patiënten en ook dat de patiënten ogenschijnlijk berusten in de situatie.
 
Het cruciale woord binnen deze crisis is VEILIGHEID. Is het nu als patiënt, zorgverlener, collega, partner, kind, familie… Dit is voor iedereen essentieel.
 
Ik werk zelf op een NIET-Covid afdeling dus ben niet direct betrokken bij de verzorging van Corona patienten… althans dat dacht ik toch. Tot dat het ziekenhuis bepaalde beslissingen heeft genomen, en wij plots toch met Covid-19 patiënten onbeschermd in aanraking kwamen zonder dat we het wisten. Het gebruik van mondmaskers was spijtig genoeg niet toegestaan omdat deze voor de Covid-19 afdeling waren voorzien en er anders tekorten zouden komen. Kortom door de regels die het ziekenhuis heeft opgelegd en de beperkte voorzienigheid van de hogere overheid, ben ik uiteindelijk ook besmet geraakt. Dit kwam voor mijzelf en mijn familie hard aan.
 
Echter de steun die ik al heb mogen ontvangen van familie, vrienden en buren is enorm hartverwarmend. Ondanks de situatie ontroert mij het enorme samenhorigheidsgevoel en verbondenheid. Het heeft me enorm gesteund. Na een zware periode ben ik inmiddels aan de betere hand.

#STAYSAFE

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookies Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.